ATATÜRK'ün manevi kızı Sabiha Gökçen anlatıyor

Tam bir subay gibi yetiştiriliyordum.

Bir gün ATATÜRK bana sordu:

-Savaşta nasıl bir görev almak isterdin?

-Uçağımla düşman hedeflerini dövmek, düşman uçaklarını düşürmek, ülkemi
bunlardan korumak.

-Peki ölümden korkmuyor musun?

-Hayır! Hele memleketim ve insanlarım için olursa!

Paşa bu kez yüzüme daha başka bir şekilde bakıyordu:

-Ölümden korkmadığından emin misin?

-Eminim Paşam!

Bunun üzerine birden cebinden bir tabanca çıkardı. Namlusu pırıl-pırıl yanan
bir tabancaydı. Yeni temizlenmişe benziyordu. Silahı bana uzatarak:

-Al bakalım şu tabancayı Gökçen.

Sesi silah kabzası kadar soğuktu.

Bunu şakağına daya ve tetiğe bas! Unutma ki beynine saplanacak olan bir kurşun
artık seni benden alıp götürecektir!

Ciddiydi bunları söylerken. Silahı aldım. Şakağıma dayadım. Gözlerimi ATATÜRK'ün
gözlerinden ayırmadan tetiğe bastım. Küçük bir tık sesi çıktı. Alnımdan terler
boşanıyordu! Sınav bitmişti. Korku duvarını başarı ile aşmıştım. ATATÜRK yerinden
kalkarak yanıma geldi. Silahı elimden aldı. İpek mendili ile terlerimi sildikten
sonra alnımdan öperek şöyle dedi:

Gökçen sen tam bir TÜRK kızısın. Havacılıkta sana güvenim tam. Daha çok çalışmanı
istiyorum. Seni tek başına dış ülkelere göndereceğim uçağınla. Hatta Avusturalya'ya...

TÜRK kadınları ilerlerse TÜRK milleti ilerler TÜRKÇÜLÜK ilerler.